"สิบปีในสวนโมกข์"
บทความที่เล่าเรื่องราวการฝึกฝนปฏิบัติธรรม
ของท่านอาจารย์พุทธทาสในช่วงสิบปีแรกที่เริ่มตั้งสวนโมกข์
เป็นตัวอย่างแห่งความมานะพากเพียร
เพื่อไปสู่จุดสูงสุดแห่งชีวิต
"อนัตตา
มีแต่ในพุทธศาสนาเท่านั้น
หามีในศาสนาอื่นๆ ไม่
แต่ทำไมเราจึงไม่เอาธรรมะข้อนี้มาเป็นหลักสั่งสอนประชาชนโดยตรง.."
บางตอนจาก "หลักอนัตตา
กับการอบรมประชาชน"
"...พุทธศาสนาคือศาสนาแห่งการบังคับตัวเอง
มิใช่ศาสนาแห่งการอ้อนวอนพระเป็นเจ้าผู้มีอำนาจ
หรือ
เป็นศาสนาแห่งการแลกเปลี่ยนทำนองการค้าขาย-ทำบุญ
ทำทาน
แลกนางฟ้าในสวรรค์
หรือ อะไรทำนองนี้
แต่ประการใดเลย
และเพราะความที่พุทธศาสนาเป็นศาสนาแห่งการบังคับตัวเอง
โดยมีเหตุผลเพียงพอแก่ตนเอง
จึงได้ชื่อว่าเป็น
ศาสนาแห่งเหตุผลด้วย..."
บางตอนจาก
"พุทธศาสนา
ศาสนาแห่งการบังคับตน"
"ความสำราญทางกายหรือฝ่ายโลกนั้นต้องดื่มหรือต้องกินอยู่เสมอ
จึงจะสำราญ
แต่ที่แท้มันเป็นเพียงการระงับหรือกลบเกลื่อนความหิวไว้ทุกชั่วคราวที่หิวเท่านั้น
ส่วนความสำราญทางฝ่ายใจหรือฝ่ายธรรมนั้น
ไม่ต้องดื่มไม่ต้องกินก็สำราญอยู่เอง
เพราะมันไม่มีความหิว
ไม่ต้องดื่มกิน
เพื่อแก้หิว ที่กล่าวนี้..."
บางตอนจาก
"อาหารของดวงใจ"
คุณค่าของปริยัติ
"บทความชิ้นนี้
ทำให้ท่านอาจารย์พุทธทาส
ได้รับบัตรสนเท่ห์
ด่าว่าอย่างหาชิ้นดีมิได้
จาก บุคคลบางคน
แม้ที่เป็นบรรพชิต
และขอร้องให้คณะธรรมทานลงมติขับท่านออกจากกลุ่มชาวคณะธรรมทานให้ได้."
อ่าน บทความ
เรื่อง "ความกลัว"
แล้วคุณจะชนะความกลัว!
"ท่านผู้ที่แสดงฤทธิ์ได้
ไม่เคยปรากฏว่าได้รับผลอันเด็ดขาดแท้จริงอย่างไร
จากฤทธิ์นั้นทั้งทางวัตถุ
และความสุขในส่วนใจ.."
บางตอนจาก "ฤทธิ์-ปาฎิหาริย์"
"บุญเป็นการทำให้โป่ง
กุศลเป็นการถากถางให้เตียน
การให้ทานที่เห็นเหมือนๆกัน
แต่เป็นบุญก็ได้
เป็นกุศลก็ได้.."
อยากรู้ว่าทำไม อ่าน "บุญ-กุศล"
